KIR-IL-DIM
4/4/2008
etrafıma bakıyorum öyle kalabalık.. sanki dünyanın bütün seslerini duyuyor kalbim..
öyle ürkek çarpıyorki korkudan, bukadar sahte olabilirmi herşey gerçekten?
sebebim kalmadı..
en karanlığında dünyasını aydınlattığım,bugün dünyamı karartıyorsa,sebebim kalmadı..
herşey demekmidir bir el tutuşundan cezalandırılıyorsa insanlar?
bir bakıştan bir yürek çarpıntısından bukadar suçluysak?
bukadar basit bir denklemmidir yaşam ve aşk?
etrafıma bakıyorum, yanımdakine..
sonra aynaya bakıyorum..
çok yanlızlıklar gördüm,
çok kaybedişler,
çok hatalar yaptım belki,
belki çok günahlar,
belki çok sevaplar işledim,
çok hayatlar kurtardım...
hiçbirinde bukadar canımı yakmadı aldığım nefes...
acı(nı)yorum kendime, ahlı, (h)aklı...
bir su dök yıka ruhumu kader,
bukadar çok bulanırmı insanın kalbi?
tut ki bir dalım vardı ucundan tutunup asıldığım, oysa yerdeyken düşebilirmi insan bu denli ağır?
KIRDIM...
KIRILDIM BİRLİKTE..
tut ki hiç dalım olmadı benim,
böyle daha kördüm
kördüm ama bulanık değildi ruhum..
umutluydum...
(U)MUTLU...
Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır